close
تبلیغات در اینترنت
زندگی نامه تلخ استاد عين الدين | ناسک موزیک
loading...

دانلود آهنگ | ناسک موزیک

عين الدين*** در سال 1339 در روستاى دزلى مريوان در خانواده اى بى بضاعت به دنيا آمد....|ناسک موزیک

یاسین بازدید : 2721 چهار شنبه 28 / 05 / 1394 نظرات ()

«عين الدين» در سال 1339 در روستاى دزلى مريوان در خانواده اى بى بضاعت به دنيا آمد. در ده ماهگى چشمانش را به خاطر ابتلا به بيمارى از دست داد و بدين گونه بود كه زندگى سراسر تاريك و سياهى را در دنياى خالى از نور و تصوير و رنگ اما سرشار از آواز و نغمه آغاز كرد.
زيستن در اين دنيا هيچ گاه «عين الدين» را از زندگى مايوس نكرد بلكه باعث شد كه نابينايى اش را با تكيه بر استعدادى كه در آواز و نوازندگى داشت جبران كند. «عين الدين» از سال 1350 تاكنون مشغول فعاليت در عرصه موسيقى است. گاهى هم شعر مى گويد و آهنگ هاى زيادى ساخته است. «عين الدين» ساز هاى دف، دايره، نى، بالابان، شمشال و فلوت را به خوبى مى نوازد. در ضمن طبل و تنبك هم مى زند.
او تاكنون در محضر استادان بزرگ موسيقى كردى ازجمله «استان حسن كامكار» شاگردى كرده و با گروه هاى متعددى هم به طور پراكنده و مقطعى همكارى كرده است. گاهى آواز خوانده و گاهى هم به عنوان نوازنده حضور داشته است.
در ابتداى گفت وگويمان از چگونگى ورودش به عالم آواز و موسيقى مى پرسم. به سال هاى دور مى رود؛ زمانى كه صداى سازهاى موسيقى و آواز دسته جمعى كودكانى كه در مدرسه كنار منزل شان مى خواندند؛ او را به مدرسه كشانيده است. مى گويد: «در آن زمان حس مى كردم كه توانايى كار هنرى و موسيقايى را دارم. با اينكه محصل مدرسه مذكور نبودم ولى معلمان مدرسه مرا به جمع محصلين راه دادند و به عنوان خواننده براى گروه آنها مى خواندم. بعدها در 12 سالگى خانم معلمى از همان مدرسه مرا به راديو سنندج معرفى كرد. در آن زمان بود كه به طور جدى وارد عرصه موسيقى شدم و به طور رسمى فعاليت موسيقايى ام را در عرصه خوانندگى و نوازندگى در سال 1350 در راديو سنندج آغاز كردم. وقتى كه استاد حسن زيرك- خواننده معروف كرد- در پنجم تيرماه سال 1351 فوت كرد من مرثيه اى در سوگ او سرودم و آن را هم اجرا كردم. در راديو سنندج هم ضبط و اجرا شد. در سالروز مرگ «حسن زيرك» از من دعوت كردند كه همان سروده را بر سر مزارش بخوانم. اين دعوت را با كمال ميل پذيرفتم و آن شعر و آهنگ را بر سر مزار وى اجرا كردم. هنرمندانى كه حاضر بودند بسيار استقبال كردند. بعدها اين اجرا به صورت فيلم و كاست منتشر و در شناساندن من به جامعه هنرى آن سال ها و مردم كرد بسيار موثر واقع شد.»
«عين الدين» در ادامه به حضورش در اركستر راديو سنندج در كنار استادانى همچون استاد حسن كامكار، گريشا ميخائيل زاده و رشيد فيض نژاد اشاره مى كند و مى گويد: «در حضور استاد حسن كامكار بهره هاى زيادى برده ام و بارها در كنار ويولن نوازى ايشان، «بالابان» نواخته ام. استاد حسن كامكار، ارتشى بود و به همين خاطر مدير گروه موزيك لشكر 28 كردستان هم بود. بعدها كه باز نشست شد رياست اداره فرهنگ و هنر استان كردستان را پذيرفت و يك گروه موسيقى به راه انداخت. در اين زمان بود كه من هم در ركاب استاد حسن كامكار به شهرستان هاى استان كردستان مى رفتيم و به اجراى برنامه در پادگان ها، مدارس و ساير مراكز دولتى مى پرداختيم. به شهرهاى كردنشين ساير استان ها و حتى شهرهاى آذرى نشين ازجمله «خوى» هم مى رفتيم. يك گروه حركات موزون هم در كنار گروه نوازنده ها بود و من و خواننده اى ديگر به نام «سيد صالح پيرظهيرى» هم آواز مى خوانديم.» «عين الدين» در سال هاى بعد از انقلاب به خواندن آهنگ هايى حماسى روى آورد ولى همواره به خواندن آهنگ هاى تغزلى هم مى پرداخت. نقطه عطف كارى «عين الدين» پرداخت جدى و بسيار دقيق و ظريف به مقوله هاى خوانندگى، نوازندگى و آهنگسازى است كه در كمتر هنرمندى مى توان جمع شدن اين هنرها را به صورت يكجا و يكدست يافت. يعنى «عين الدين» در خيلى از كارهايش هم شاعر است، هم آهنگساز، هم نوازنده و هم خواننده. وقتى كه با گروه هاى موسيقى كار مى كند علاوه بر خوانندگى به نوازندگى يك آلت موسيقى هم مى پردازد. او تاكنون برنامه هاى زيادى در شبكه هاى ماهواره اى كردى اجرا كرده و در بسيارى از جشنواره هاى موسيقى كردى حضور يافته است. صداى «عين الدين» را مى توان صداى رساى دردها، رنج ها، عشق ها، هجران ها و فراق هاى حزن انگيز مردم كرد عنوان كرد. آواز هاى او كه با لحنى نرم و مطنطن و برخوردار از ريتمى زيبا و قوى ارائه مى شوند مخاطبان صاحب ذوق را به وجد مى آورد. مضامين آثار او اكثراً عاشقانه است. گاهى هم رنگى عرفانى به خود مى گيرند. تلفيق عشق و عرفان يكى از ويژگى هاى مضمونى آثار موسيقايى اين هنرمند است. البته نابينايى «عين الدين» از او هنرمندى كاريزماتيك و تاثير گذار ساخته است. يعنى وقتى اين خصيصه در كنار صداى محزون اش _ كه توناليته اى خاص دارد- قرار مى گيرد آواز هايش سرشار از درد و غم مى شوند و بدين گونه شنونده سمپاتى خاصى به آثار او پيدا مى كند. اين سمپاتى و اثر گذارى به حدى است كه بسيارى از آهنگ هاى او بخشى از نوستالژى مردم كرد را شامل مى شوند. زير و بم هايى كه در آواز «عين الدين» مشهود است به صداى او ويژگى خاصى بخشيده است. تعدادى از آهنگ هايى كه «عين الدين» خوانده است آهنگ هاى فولكلوريك كردى اورامى و گاهى سورانى هستند. شايد به همين خاطر است كه دربر دارنده حسى نوستالژيك هستند كه در آن تاريخ پرفراز و نشيب، سراسر اندوه، هجران و پررمز و راز مردم كرد نهفته است. خود «عين الدين» تاكنون بيش از 150 آهنگ ساخته است. حجم زياد اين آهنگ ها حاصل فعاليت 33 ساله او در عرصه موسيقى است. آهنگ هايى مثل وره نازنين، زليخام زرده و لوآو از جمله اين آهنگ ها هستند. هنر موسيقى، هنرى شنيدارى است. «عين الدين» هم كه فقط در دنياى صداها زندگى مى كند. به همين خاطر اين نابينايى ظرافت و عمق خاصى به آثارش بخشيده است. خودش در اين باره مى گويد: «وقتى كه دارم با يك گروه موسيقى كار مى كنم، فقط متوجه صداى سازها هستم. به همين خاطر تمركز خاصى روى كارم دارم ولى كسى كه فضاى عينى را هم مى بيند تا حدى متوجه اطرافش مى شود و به همين خاطر آن تمركزى كه من دارم، او ندارد.» البته «عين الدين» به خاطر نابينايى اش، رديف ها و دستگاه ها را نياموخته است. او موسيقى و آوازش را به صورتى بداهه پردازانه و با تكيه بر ريتم هاى موسيقايى ارائه مى دهد. اين كمبود هم، هيچ خدشه اى بر هنر اين هنرمند وارد نكرده است زيرا موسيقى كردى بيشتر يك موسيقى مقامى است تا رديفى و دستگاهى، بسيارى از كارشناسان موسيقى هم بر اين عقيده اند كه موسيقى سنتى و اصيل ايرانى هم مقامى بوده است. در واقع در زمان صفويان رديف و دستگاه وارد موسيقى ايرانى شده است.
شايد بتوان گفت موسيقى كردى از اين لحاظ بكريت و اصالت خود را حفظ كرده است و چندان در چارچوب رديف و دستگاه قرار نگرفته است. به همين خاطر عدم پرداخت به رديف و دستگاه در موسيقى كردى چندان ضربه اى به كار نمى زند. در اصل مى توان گفت هيچ ضربه اى نمى زند. البته موسيقى كردى، هنرمندان صاحب نامى دارد كه از هنرمندان مسلم موسيقى رديفى و دستگاهى هستند. ازجمله آنان مى توان به سيد على اصغر كردستانى و مظهر خالقى اشاره كرد. مى گويد: «من هيچ تصويرى از زيبايى هاى عالم نديده ام چون در ده ماهگى نابينا شده ام و ده ماهگى هم سنى نيست كه آدم از آن چيزى به يادش بيايد. بنابراين به مانند آدم هاى بينا كه زيبايى هاى عالم را مى بينند و بعد از ازدست دادن آن زيبايى ها دچار حسرت مى شوند، دچار آن حسرت نمى شوم. چون چيزى نديده ام كه حسرت از دست رفتن آن را بخورم. البته در اينجا هم، من حسرتى دارم و آن اين است كه حتى در خواب هايم نيز تصويرى نمى بينم، فقط صدا در خواب هايم موجود است.»
«عين الدين» وقتى شعرى از «خيام» دكلمه مى كند، شيفته صداى رسا و پرطنين او مى شوم. در اين حال است كه تصميم مى گيرم در برگشتنى به تهران پيشنهاد دكلمه كردن اشعار شاعران بزرگ كلاسيك و معاصر توسط او را با ناشران و تهيه كنندگان اينگونه آثار مطرح كنم. آنجا بود كه پى به قابليت هاى هنوز كشف نشده صداى اين هنرمند بردم. صداى «عين الدين» در دكلمه شعر شباهت بسيار عجيبى به صداى «شاملو» دارد و بى گمان اگر كسى از اين صدا استفاده كند، آثارى بى نظير تحويل علاقه مندان هنر و ادبيات مى دهد. جالب آنجا است كه «عين الدين» از حافظه اى بسيار قوى هم برخوردار است و مى گويد: «اگر كسى 2 يا 3 بار شعرى را- چه فارسى و چه كردى- برايم بخواند آن را از بر مى كنم به طورى كه تمام زير و بم ها و موسيقى و وزن آن شعر درست و كامل در اين دكلمه رعايت مى شود.»
«عين الدين» در آهنگ هايش از اشعار شاعران كلاسيك كرد همچون هه ژار، هيمن، مولوى اورامى، قانع، ولى ديوانه، گوران، پيره مرد، وفايى، فايق بى كس و صيدى اورامى استفاده كرده است، اما علاقه ويژه اى به اشعار «مولوى اورامى» دارد. او دليل اين علاقه ويژه را به نازك خيالى اين شاعر نسبت مى دهد و مى گويد: «از آنجا كه زبان مادرى من كردى اورامى است طبيعى است كه به اشعار اين شاعر معروف اورامى بيشتر از سايرين علاقه داشته باشم و به سمت اشعار او بروم. از طرفى ديگر شعرهاى اين شاعر نازك خيال، آدم را به سمت فضاهايى مملو از شادى و غم سوق مى دهد. مولوى علاوه بر اين، اهل عرفان و تصوف هم بوده و عارف بودن به شعر او غناى خاصى از لحاظ تفكر و محتوا بخشيده است. او يكى از شاعرانى است كه مشايخ صوفيه اورامان و كردستان به او ارادت خاصى داشته اند. ازجمله اين عارفان مى توان به شيخ علاءالدين نقشبندى اشاره كرد.»
«عين الدين» سابقه اى 33 ساله در هنر موسيقى دارد و تعدادى از آهنگ هايش هم در آرشيو راديو سنندج موجود است. با اين وجود از لحاظ كارى و معيشتى وضعيت خوبى ندارد. مدتى مستمرى ماهيانه اى (60 هزار تومان) از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى دريافت كرده است ولى اين مستمرى از مهرماه 83 تاكنون قطع شده است. او به اين قضيه اعتراض دارد: «در زمان وزارت آقاى مهاجرانى، مستمرى ماهيانه اى براى من تعيين شد و هر ماه اين مستمرى را دريافت مى كردم تا اينكه در سال گذشته به علت اقامتى 5 ماهه كه در كردستان عراق، براى اجراى برنامه هاى هنرى در مراكز موسيقايى و شبكه هاى ماهواره اى كردى داشتم اين مستمرى قطع شد. تاكنون هم چندين بار پيگير اين قضيه در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى شده ام اما در جوابم مى گويند كه شما هيچ پرونده اى در وزارتخانه نداريد و اين در صورتى است كه من چند سالى اين مستمرى را ماهيانه دريافت كرده ام و فيش هايم هم موجود است.»
«عين الدين» از رواج موسيقى بازارى كه ريشه اى هم در فرهنگ و فولكلور مردم كرد ندارند انتقاد مى كند و سپس به حضور هنرمندان درجه 3 و 4 كرد در جشنواره هاى موسيقى نواحى و غيبت هنرمندان پيشكسوت تر در اين جشنواره ها اشاره مى كند و مى گويد: «اين كار خيانت به هنر است و اگر مراكز موسيقايى دولت و انجمن هاى مستقل موسيقى از پيشكسوتان حمايت نكنند، هنرمندان مجبور مى شوند كه براى امرارمعاش دست به ارائه كارهاى سطحى بزنند.»

منبع :www.paigalan.blogfa

ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
درباره ما
دانلـود آهنگ کردی و فارسی
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • نظرسنجی
    کدام سبک را دوست دارید؟